"سراب"


آب میدانستمــت، لیکـــن سرابـــی بـــوده ای

آسمــانـت فــرض میـکردم، سَحابـی بوده ای

 

خنـــده بر لب، بحـرِ مواجت تصـور کردمی

با تأســف بایـــدت گویــم، حبابـــی بــوده ای

 

در مــدار زندگــی، جــز با تـــوئم الفت نبود

شد مُسَلــم در عـمل، مولــود خوابی بوده ای

 

آفــتاب طالـــعِ عشقـــت، غلــــط پنـــداشـــتم

حالیــا مـی بینمـــت، تیــر شهابـــی بـوده ای

 

در محیــط دل تـــو را عشــق مجســم دیدمی

در فضـــای دیـده ناشـی از التهابــی بوده ای

 

مــن تــو را پیــک خــداوند جـهان دانستــمی

بی خبـر، کـز ساحَتِ یزدان، عتابـی بوده ای

 

صـد دعــا بر آسمان کردم مگر رامــم شوی

بهــره ام از نـــاله ی نامستــجابــی بـوده ای

 

هوش و فکر و عقل را در راه عشقت باختم

منشاء مستی به دل، همچون شرابی بوده ای

=========